Aleksandra Osowicz. Tancerka. Choreografka.

Ukończyła Forum Danca – PEPCC – Choreography, Dance Research and Training w Lizbonie oraz Akademię Sztuk Pięknych we Wrocławiu, Fotografia i Multimedia. Stypendyska wiedeńskiego programu danceWEB2017. Członkini kolektywu Centrum w Ruchu.

Pierwszy kontakt z tańcem miała w 1995 roku. Od tego czasu występowała na deskach wielu teatrów repertuarowych oraz niezależnych przestrzeni artystycznych  w Polsce i Europie. Od 2010 związana z portugalską sceną choreografii eksperymentalnej. Współzałożycielka lizbońskiego kolektywu THIS TAKES TIME.

Jako performerka współpracowała m.in. z  Anią Nowak, Anią Nowicką, Benem Riepe, Doris Ulrich, Magdą Ptasznik, Renatą Piotrowska- Auffret, Rodrigo Garcia czy Ulą Sickle.  Swoje prace choreograficzne pokazawała  w przestrzeniach miesjkich, domowych, galeryjnych i scenicznych  między innymi w  Centro de Arte Contemporáneo de Andalucia (Walencia), Triennial of Contemporary Art (Izmir),Alkantara Festival (Lizbona), Espaco do Tempo (Montemor o Novo), PACT Zollverein (Essen).

W swoich pracach poszukuje alternatywnych rozwiązań teatralnych, przestrzeni w których odbywa się performans oraz relacji widz-performer, opartych na równościowym współuczestnictwie. Od kilku lat rozwija swoje zainteresowania sztuką pro-zwierzęcą. Interesują ją obszary pomiędzy sztuką a nauką. Bada relacje międzygatunkowe i różne modele współobecności.

Wycieka ze mnie samo złoto

Koncepcja, choreografia: Renata Piotrowska-Auffret
Współpraca: Karolina Kraczkowska, Aleksandra Osowicz
Światło: Monika Krześniak
Organizatorzy: Fundacja Burdąg, Centrum w Ruchu
Kooprodukcja: MAAT Festiwal
Partnerzy: Nowy Teatr, Wawerskie Centrum Kultury, Instytut Adama Mickiewicza
Wydarzenie w ramach Centrum w Procesie
Spektakl współfinansowany przez m. st. Warszawa.
Spektakl jest częścią programu „Radykalna bliskość“ / kurator: Mateusz Szymanówka

Wielu kobietom pragnienie, by urodzić dziecko, wydaje się oczywiste: jest silne i nie podlega wątpliwościom. Co jednak, jeżeli pragnienie to zostaje odrzucone, podlegając jednocześnie kategoriom prawa? W swojej nowej pracy „Wycieka ze mnie samo złoto“ Piotrowska-Auffret bada ten obszar. Artystka opiera się zarówno na osobistej historii, jak i na narracjach innych kobiet, by podążyć za kobiecym pragnieniem posiadania dzieci poprzez sieć polityk reprodukcji, rozmaitych obietnic, ideologii i prób wykorzystywania oraz przyglądając się relacji między życiem prywatnym a zawodowym.

Jak dużo inwestujemy w pracę i życie? Jaką wartość nadajemy temu co produkujemy i reprodukujemy w celu spełnienia osobistego pragnienia? A w pracy, w sztuce? Jak daleko możemy się posunąć? I dlaczego?

Witaj, świecie!

Witamy w WordPressie. To jest twój pierwszy post. Edytuj go lub usuń, a następnie zacznij pisać!