Hale – study for an artificial organism

  • Koncepcja i wykonanie: Aleksandra Osowicz, Filipe Pereira, Helena Martos, Inês Campos, Matthieu Ehrlacher (THIS TAKE TIME)
  • Światła: Carlos Ramos
  • Dźwięk: João Bento
  • Rezydencje: Espaço Alkantara, O Espaço do Tempo, Forum Dança / Edifício, Casa de las artes, Alanis de la Sierra. Sevilla, PACT Zollverein, Essen, Mala Voadora, Porto
  • Wsparcie finansowe: Departs
  • Podziękowanie:  Atelier RE.AL, O Rumo do Fumo, Sofia Dias, Teatro Praga, Teresa Silva, Vitor Roriz
  • Grane: BEAUTIFUL MOVERS FESTIVAL, Córdoba, FIMFA, MARIA MATOS, Lizbona, CUMPLICIDDES, Lizbona, GUIDANCE, GUIMARÃES INTERNATIONAL CONTEMPORARY DANCE FESTIVAL, MONTEMOR-O-NOVO, 1º ANDAR – MOSTRA DE CRIADORES EMERGENTES IN CASTELO BRANCO, TEATRO DO BAIRRO, Lizbona.
  • Trailer: https://vimeo.com/79411858

„Hale is a work of unusual sensitivity, and it is a living and moving environment.”
Patricia Portela

To spotkanie pięciu autorów, 23 kg plastiku i 1710 W mocy wentylatorów. Jedno ciało nieustannie zmienne, pełne życia. Wspólny oddech. To taniec, w którym choreografia manifestuje się w „plastikowej” architekturze. To, co na początku jest materią nieożywioną, ożywa podczas spotkania naturalnie sztucznego i sztucznie organicznego. Nazywamy to „badaniem sztucznego organizmu”

THIS TAKES TIME to międzynarodowa grupa choreografów, tancerzy oraz przyjaciół.

Helena Martos (SP), Inês Campos (PT), Filipe Perreira (PT), Matthieu Ehrlacher (FR/PT)  i Aleksandra Osowicz (PL) po raz pierwszy spotkali się w Lizbonie w 2010 roku na studiach choreograficznych w Forum Danca. Od tego czasu współpracują ze sobą, eksperymentując z różnymi sposobami zaangażowania i relacji.  Ich prace pokazywane były między innymi na festiwalach: Beautiful Movers (Kordoba), Fimfa (Lizbona), 1º Andar Mostra de Criadores Emergentes (Castelo Branco), Cumplicidides, International Contemporary Dance Festival (Lizbona), Guidance, International Contemporary Dance Festival (Guimaraes).

Ciekawi ich wpływ magii i jej niewytłumaczalności, angażują się w procesy twórcze jako doświadczenia poetyckie, badając różne typy ich relacji z choreografią, przestrzenią, sztuką i widownią. Eksperymentują z formami współpracy kolektywnej w której nie ma lidera i ostatniego zdania. Dają sobie czas na dyskusję, poszukiwanie i odkrywanie nieoczywistych rozwiązań. Praca nad jednym spektaklem może trwać 3 lata a i tak po pierwszym pokazie może nastąpić zmiana.