Wycieka ze mnie samo złoto

Koncepcja, choreografia: Renata Piotrowska-Auffret
Współpraca: Karolina Kraczkowska, Aleksandra Osowicz
Światło: Monika Krześniak
Organizatorzy: Fundacja Burdąg, Centrum w Ruchu
Kooprodukcja: MAAT Festiwal
Partnerzy: Nowy Teatr, Wawerskie Centrum Kultury, Instytut Adama Mickiewicza

Wielu kobietom pragnienie, by urodzić dziecko, wydaje się oczywiste: jest silne i nie podlega wątpliwościom. Co jednak, jeżeli pragnienie to zostaje odrzucone, podlegając jednocześnie kategoriom prawa? W swojej nowej pracy „Wycieka ze mnie samo złoto“ Piotrowska-Auffret bada ten obszar. Artystka opiera się zarówno na osobistej historii, jak i na narracjach innych kobiet, by podążyć za kobiecym pragnieniem posiadania dzieci poprzez sieć polityk reprodukcji, rozmaitych obietnic, ideologii i prób wykorzystywania oraz przyglądając się relacji między życiem prywatnym a zawodowym.

Jak dużo inwestujemy w pracę i życie? Jaką wartość nadajemy temu co produkujemy i reprodukujemy w celu spełnienia osobistego pragnienia? A w pracy, w sztuce? Jak daleko możemy się posunąć? I dlaczego?

Trailer: https://vimeo.com/282109114

Natalia Sielewicz, kuratorka w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie i teoretyczka sztuki:

Praca Renaty Piotrowskiej-Auffret mimo iż oparta na osobistej formie konfesyjnej, jest fragmentaryczną mozaiką wielu głosów i opinii. Ta polifonia pozwala artystce dotknąć wielopłaszczyznowego pragnienia macierzyństwa, fizjologicznego i egzystencjalnego zarazem. Artystka nie stroni od reprezentacji tych doświadczeń kobiecej cielesności i emocjonalności, które najczęściej wyparte są z dyskusji w przestrzeni publicznej, a w sztuce niekiedy ocierają się o przedstawienia bliskie new ageowym i kosmologicznym reprezentacjom „matki natury”. Piotrowska-Aufftet nie boi się jednak ani infantylizacji ani monumentalizacji tych uczuć, zamieniając je w czyste, tętniące życiem złoto.”

Fragment recenzji „Gdy wycieka ze mnie ideologia” Pauliny Trzeciak dla portalu taniec Polska [PL], luty 2018:

Wycieka ze mnie samo złoto bardzo sprawnie podejmuję tematykę macierzyństwa Oscylując pomiędzy sferą prywatną i publiczną, Renata Piotrowska-Auffret wskazuje na złożoność tego problemu i rozpatruje go na wielu poziomach (…) Od początku do końca akcję na scenie śledzi się w całkowitym skupieniu, nie mogąc powstrzymać się od  obserwowania ciągle przekształcających się emocji i ciał tancerek.”

Fragment recenzji „Pytania o cielesność na scenie i na widowni” – I relacja z IX Maat Festival „Ciało narodowe” Hanny Raszewskiej-Kursy dla portalu taniec Polska [PL], styczeń 2018:

„Wielogłosowość spektaklu jest jego bardzo mocną stroną i wpisuje się w debatę publiczną na temat uznania praw kobiet za prawa człowieka. W Polsce postulat ten wciąż napotyka na niezrozumiały i skandaliczny opór. Wycieka ze mnie samo złoto jeszcze długo będzie spektaklem bardzo – niestety – aktualnym.”

Fragment recenzji Karoliny Wycisk „Moje ciało polityczne”, Gazeta Teatralna „Didaskalia”, numer 145/146, 2018:
„(…) Prywatne staje się publiczne, granica pomiędzy życiem a pracą rozmywa się, polityka reprodukcyjna staje się częścią polityki ekonomicznej.(…) W spektaklu o ciele kobiety ono same i relacje między kobiecymi ciałami są najbardziej afektywne, produkują najwięcej znaczeń.”

Fragment z wywiadu Teresy Fazan z Renatą Piotrowską-Auffret dla „Magazynu SZUM” (styczeń 2018):

TF: „Ostatecznie nie zrezygnowałaś: wykorzystałaś tę sytuację, by zrobić spektakl. Wydaje mi się to istotne, bo macierzyństwa zbyt rzadko staje się tematem sztuki. Próżno szukać literackich opisów porodów, problem rzadko pokazywany jest w kinie, a jeśli jest, często ulega stereotypizacji i estetyzacji. Jest w spektaklu scena, wykonywana przez Olę Osowicz, która jest jedną z najciekawszych parafraz porodu, jakie widziałam.”

RP: „Pora przestać dzielić życie na prywatne i polityczne, na rodzinę i pracę, bo to jest podział wtórny i szkodliwy. Wychowywanie dziecka nie jest wyłącznie prywatną sprawą kobiety. Ona pracuje na rzecz kształcenia człowieka, który będzie w stanie szczęśliwie współżyć z innymi, tworzyć społeczeństwo, pracować na rzecz jego rozwoju.”